Waarom hebben jongeren het moeilijk om met hun ouders te communiceren?

Ik las vorige week in de krant dat meer dan een op de drie Vlaamse pubers zichzelf dik en ongezond vindt. Dat blijkt uit een studie van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Dat de Vlaamse jongeren zich ongezond voelen, hangt volgens de WHO ook samen met een gebrekkig contact met hun ouders. De studie leert ons verder dat meer dan 1 op de 4 tieners niet vlot kan communiceren met hun moeder, terwijl ongeveer de helft het moeilijk vindt om een gesprek aan te knopen met hun vader. Slik!
De erkenning die we krijgen uit sociaal contact kunnen we niet digitaal ervaren De erkenning die we krijgen uit sociaal contact kunnen we niet digitaal ervaren

"Jongeren voelen zich dik en ongezond en communiceren moeizaam met hun ouders" (WHO)

Verschillende factoren liggen aan de basis van dit gebrekkige contact. En die liggen heus niet alleen bij tieners! Was en is communicatie niet het resultaat van een proces tussen “een zender” en “een ontvanger”? Jawel, beide partijen (zowel moeder/vader als kind) zijn verantwoordelijk voor het vlot verlopen van de communicatie.  

Maar hoe komt het nu dat in dit digitale tijdperk het plots allemaal zo moeilijk verloopt? Net nu we meer “communicatiemiddelen” hebben? En hoe komt het dat meer middelen ervoor zorgen dat jongeren zich minder goed voelen? Het is duidelijk dat zowel de zender als de ontvanger een aantal schakels mist. Ik noem er drie. Hier gaan we!

 

#1 We missen bewustwording!

Communicatie (‘een goed gesprek’) is een basisbehoefte.  De piramide van Maslow leert ons dat sociaal contact met de  bevestiging/erkenning die daaruit volgt één van de belangrijkste behoeften waar ieder mens naar op zoek is. Die bevestiging kunnen we maar echt ervaren door menselijk, fysiek contact. Diezelfde bewuste en onbewuste bevestiging kunnen we niet ervaren via digitaal contact!

 

#2 Bij digitale communicatie verliezen we de impact van non-verbale communicatie!

Op Facebook, Twitter en andere digitale broertjes is er (helaas) geen plaats voor lichaamstaal, noch voor mimiek, noch voor stem, noch voor spreeksnelheid, noch voor intonatie…  Wist je dat maar liefst 55 % van de impact van communicatie verloopt via lichaamstaal en 38 % via onze stem, articulatie, toonhoogte,  spreektempo..? De inhoud of de woorden tellen slechts voor…. 7%!

 

#3 Hebben we op school effectief leren communiceren!?

Hmm,  ik betwijfel dit. Hoe bouw je een gesprek met vertrouwen? Hoe geef je slecht nieuws? Hoe bespreek je een misverstand?…..  Zelfs veel hooggeleerde professoren en artsen slagen er niet in om echt te communiceren.  Ze communiceren niet echt (ze gaan niet “in rapport”), geven diagnoses zonder effectief contact te maken met hun patiënt, ze kijken naar hun computerscherm, gebruiken beroepsterminologie die de patiënt niet verstaat, laat staan dat ze empathie hebben en tonen met hun patiënt….  Ook leerkrachten hebben moeite met face-to- face gesprekken.  Steeds vaker verloopt de communicatie via digitale leerplatformen.

Kortom, staan we nog voldoende stil bij mondelinge communicatie? Sterker nog, zijn we er nog bewust en bedachtzaam mee bezig? En nochtans , het is zo eenvoudig….. even stilstaan en bewustworden wie we zijn , hoe we ons lichaam moeten gebruiken en welke impact onze stem kan uitoefenen. Hoe meer de communicatie zal domineren, hoe slechter mensen zich gaan voelen.  Trouwens, wist je dat sociale media voor een slechter zelfbeeld zorgen doordat we ons steeds gaan vergelijken met anderen? Maar dit is leesvoer voor een andere keer

spreken en presenteren zonder stress

Dag Johanna, 

Hieronder kan je mijn tekst vinden die ik heb voorbereid. Ik heb mijn verhaal opgeschreven vanuit mijn eigen beleving, weliswaar wat ingekort (want het is nu al zeer lang :)). ik heb hier niet te lang over nagedacht en gewoon onmiddellijk opgeschreven vanuit mijn gevoel. 

Het is in orde voor mij om mijn verhaal op de website of socials te publiceren, maar dan wel onder een pseudoniem.

Iets meer dan twee jaar geleden, 24 jaar oud.
De wereld lag aan mijn voeten.
Ik was avontuurlijk, sociaal, ik kwam net terug van een jaar studeren in het buitenland en ik begon mijn eerste job als advocaat.
Voor de eerste keer in toga, mijn eed afgelegd en een mooie positie in één van de meest prestigieuze kantoren in de Benelux.
Ik hoor mensen al denken: ze heeft het allemaal.
Ik had de drang om het goed te doen, wilde mezelf bewijzen en ging totaal over mijn eigen grenzen heen.

Een beetje stress op zo’n eerste job? Dat is toch normaal?
Maar al snel evolueerde mijn ‘herkenbare’ stress in paniek.
Een doodgewone meeting op kantoor met collega’s?
Ik voelde mijn hart bonzen tot in mijn keel, begon te zweten en mijn handen beefden zo hard dat ik totaal verlamde.
Dat laatste vond ik het ergste. Mijn handen. Overal op het werk gebeurde het en ik vreesde zo hard dat mensen het zouden opmerken. 

Ik was zo bang dat ze mijn angst zouden zien.

Maar voor elk symptoom is er een middeltje toch?
Dat dacht mijn dokter ook. Ze schreef beta-blokkers voor.
Op het eerste zicht een wondermiddel.
Ik kon alles aan.
Een volle zaal met 30 oude mannen toespreken, een glaasje champagne drinken met een CEO van een groot bedrijf, onderhandelen met tegenstrevers, een pleidooi, noem maar op.
Het leek ineens allemaal weer binnen handbereik.
Maar zonder dat pilletje kon ik niets, was ik weer dat bevende en bange meisje.

Na een jaar wilde ik het afbouwen, want het ging mis.
Ik nam ze niet enkel nog voor mijn werk, maar ook in mijn privé.
Elke keer als de aandacht op mij gericht was of ik aan het woord moest komen, begonnen mijn handen te trillen. 

Zelfs tijdens etentjes of koffiepauzes.

De schaamte die ik voelde was overweldigend. Ik zocht hulp bij verschillende coaches, maar niemand kon mij verder helpen.
Ik ging naar artsen omdat ik begon te geloven dat er lichamelijk iets aan de hand zou zijn, 

maar op papier bleek ik kerngezond. Hoe dan?
Ik begon mezelf te isoleren, twijfelde aan mezelf en kon de paniekaanvallen nog steeds niet verklaren.
De sociale angst nam mijn leven over.

Die extreem bevende handen… ik was lang op zoek naar de oorzaak.
Ik realiseerde me dat ik dat in mijn studententijd ook al enkele keren had meegemaakt en me er zo hard voor schaamde dat ik mijn handen verstopte.
Een presentatie voor een volle aula, een pleitoefening, een speech, ik deed het allemaal. 

De bevende handen hielden mij destijds niet tegen. Ik kon ze makkelijk verstoppen.
20 minuten intense stress, even alles geven en dan is het voorbij.
Even doorzetten, hoe vreselijk het ook is, het hoort erbij.
En ik was er oprecht succesvol in. Niemand merkte mijn stress op omdat ik de bevende handen wist te verbergen.

Ik begon langzamerhand te beseffen dat een onderdeel van mijn sociale angst spreekangst is.
Ik ging nogmaals, na verschillende pogingen, op zoek naar “een genezing”.
Ik kwam online In Balance tegen, wel helemaal in Gent,
maar ik had er alles voor over om dit te overwinnen.

Na ongeveer zes maanden in het traject bij Johanna, kan ik zeggen dat ik al zoveel overwonnen heb.
Ik heb mijn sociale leven terug opgepakt, ik ben nog steeds advocaat in hetzelfde kantoor en ik doe dingen waarvan ik een jaar geleden dacht dat ze voor mij onbereikbaar waren. 

Samen met Johanna heb ik:
- de onbewuste denkprocessen die mijn paniek veroorzaakten, ontdekt en getransformeerd, zodat ik de paniek niet langer oproep;
- mijn spreekangst omgezet in spreekdurf;
- leren presenteren voor een groep;
- mijn grenzen leren aangeven op het werk;
- mijn communicatievaardigheden sterk verbeterd;
- en nog zoveel meer.

Stap voor stap herwon ik mijn zelfvertrouwen en begon ik te zien wat anderen altijd al zagen: een jonge, succesvolle vrouw met de wereld aan haar voeten.

Oh ja en die handjes? die blijven (bijna altijd) rustig en als ze me toch eens komen opzoeken, weet ik ze snel weer tot rust te brengen.

Cien -juriste